تا سرمه دانم را از خاکت پر کنم

 کوه ها را حلقه حلقه طی میکنم
 
         تا  سرمه دانم را از خاکت پر کنم
 وتبرها ی زنگ زده ام را با (قره سویت) جلا دهم
                 تا کورسوی نمور ارزویم را با تو شکوهی تازه بخشم
 از ییلاق مات وخشک درونم به سرایت کوچ میکنم
کرمانشاه
 نامت دریاچه ای عمیق در ژرفای روح فرتو تم شده است
 و (بیستونت) ستونی در برابر ابر های سیاه وزشت
 پایم در دل خاک
     که  زمانی جولانگاه (خسرو) بود    
بد جوری ریشه دارد.


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:۳۱ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

چقدر تاریکم

میگویند اگر سیب از درخت بیفتد ،
صد چرخ میخورد تا به زمین بیاید
             اما
یک سیب از درخت افتاد و فقط فانوس پدر خاموش شد
و پدر تبسم کرد و گفت چقدر میترسم
                                  چقدر تاریکم
                    و عکس ماه در قاب آسمان لبخند زد
                    و مادر پاورچین پاورچین می آید نکند درخت بترسد
                             و سیب دیگری بیفتد
او ازکنار آینه میگذرد وبه آسمان نگاه میکند. پنجره را پاک میکند
      همسایه ها باغچه مان را بهم نشان میدهند
                                  حیاطمان غمگین میشود.


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:٢٦ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

روزهای کبود از سیلی زمانه

بوی تابوت.بوی مرگ
وجرات سبز سفر
دیوار شب وصدای گریه کودکی که خواب بادام زمینی میبیند.
ودستهای گدایی نابینا و
واژه های ایثار
کالسکه کودکی و  رد پای شقایقها و
روزهای کبود از سیلی زمانه


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:٢۳ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

در میان مه تاریک شبی کوچ کنم

در میان مه تاریک شبی کوچ کنم .
روم آنجای که برگشت ندارد دیگر .
وبماند از من دفتر کهنه ای از غمها یم .
که ورقهایش زیر غم دوران کمرش بشکسته  .
هر ورق خاطرهء روزی تلخ .
روزهایی که به ظاهر همه اش شیرین بود .
پسرم هیچ نمی دانستی  دل من غمگین بود؟
من به ظاهر به لبم کاشته بودم گل خنده اما.
نازنینم .
گریه هایم همه دور از تو و از چشم تو بود .
چون تو تندیس بلور.
من نمیخواستم از جور زمان بشکنی و خرد شوی .
پشت زندان تحمل به تو عادت کردم .
تا تو قامت بکشی .
به چه جرمی به همان جرم که مادر بودم .


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:٢۱ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

چون پلی شکسته

عشق مدح حماقت است
              خنده ام می گیرد چه ابلهانه
به امیدی عظیم
به پوشال متعفن عشق چنگ میزدم
من می پنداشتم که بلند ترین سرو جهان
             چنین مغرور نمی تواند بود
چون پلی شکسته
            هزاران عابر
          با ترس ولرز
بر من از پشتم گذشتند
               ومن هر لحظه  بیشتر فرو ریختم
وامروز سینه به سینه مرداب می سایم
اما یقین بدان تا روزی که
 
نازقدمهای شاهوارت را
بر دوش خود حس نکنم
                 کمر راست نمیکنم
من چه پر حرفم امروز        خسته تر
               وامانده تر
                        ومایوس تر


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:۱٧ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

کبک ها را بر سپیدار دار زدند

مردان عبوس
     دیوارهایی سنگی ساختند
کبک ها را بر سپیدار دار زدند
            زبان قناری را داغ کردند
ودهانمان را گل گرفتند
وفریاد زدند:           ماییم ناجیان موعود
ماییم فاتحان بزرگ قرن
                         فاتحان عظیم غروب
 مردان عبوس
مارا در
بلم هایی بی پارو نشاندند
وما تا عمق تا لاب
یک نفس رفتیم
مردان عبوس
         حتی به ریشمان هم نخندیدند


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:۱٥ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

مرغ دریایی

مرغ دریایی
مرد یاغی زخم خورده ایست که تا تبار یاغیان عالم 
 از میان نرود
شبی
       به هیبت مرغی در آمد
مرغ دریایی        مردی با خش خش زنجیر است
که زبانم لال
       هر شب از دوزخ می گریزد
مرغ دریایی        مرد طناب فروشی است
          که برای آزمودن طناب هایش
                      همه را بر گلویش بستند
مرغ دریایی
      دستان بسته شاعری است


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:۱٢ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]

سر انجام در سرمای روحش مرد

نه قصه ای شروع شد
           نه ما جرایی تمام
نه تابوتی بر روی شانه اش گذاشت
                          نه بر سر زوجی نقل پاشید
هیچ اتفاقی نیفتاد
                   فقط وفقط زنی برای یافتن عشقش  مرد
زمستان نفس بریده با قندیل های یخ بسته عشق آمد وزنی را برد
برف می بارد              سگ می نالد
 
   گرگ عاشق پیری زوزه سرد  می کشد
      وجسد زنی که از سرمای عشق  به ستوه آمده بود  
         به خود   کفن می پیچد
     زنی که دیگر توان مبارزه با    
        هجوم بادهای پر سوز وحشی عشقی زمستانی را نداشت
سر انجام در سرمای روحش مرد
 
  همه تلاشها بی نتیجه بود
 
                     عشقهایش      افسانه هایش
    وآرزوهایش نیمه تمام ماند
 
                               آن زن رفت
با تمام مبارزه ای که کرد
                خسته وشکست خورده
وکنون حتی شبح آن زن هم از نظر پنهان است
    نه دیگر  خاطره ای از او ماند
                  نه شعری نه یادگاری
هیچ اتفاقی نیفتاد       نه حقه ای شروع شد
    نه ماجرایی تمام
همین
تنها وتنها زنی برای  قلب یخ زده  اش مرد


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ ۱۳٩٤/٧/٢۸ ] [ ٧:٠۸ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدوند ]